آزمایشگاه, ابتدائی, متوسطه دوره اول, متوسطه دوره دوم

میهمان داریم

میهمان داریم بزرگ و گوچک و همگی دانش آموز. با شوق ذوق های متفاوت و فراوان! می گردند در همه گوشه و کنار پژوهش سرا و وقت غذا می شود. می نشینند سر سفره کوچک و بزرگ. بعضی ها غذا را شروع می کنند بعضی نه بعضی یک قاشق می خورند و دست می کشند. زمزمه همکاران بلند می شود.آدم باید مبادی آداب باشد! عجب بچه هایی! و سرزنش های آرام و در گوشی شروع می شود.

با خودم فکر می کنم چرا هیچ کس نگفت شاید قاشق ها مشکل دارد؟

شاید طعم غذا خوب نیست؟

شاید به چیزی در غذا حساسیت دارند؟

این قصه تکراری آموزش ماست. بچه هایی که به انها می گوییم گیج! کند! ترمز کلاس!

خیلی هایشان نه گیج اند و نه کند و نه ترمزی برای کلاستان؛ فقط اندازه قاشقتان به دهنشان نمی خورد. همانطور که برای رسیدن به مقصد راه های های متفاوتی هست برای یادگیری نیز راه های متفاوتی وجود دارد.

بچه ها ربات های برنامه ریزی شده علم آموزی نیستند. همانطور که ما نیستیم. و ارزیابی کردن هوش ماهی بر اساس توانایی بالا رفتنش از درخت باعث می شود که تمام عمر افسوس بخورد که خنگ است!”زماهی بالای درخت_لیندا مالالی هاننت”

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *